گفت با زنجیر در زندان شبی دیوانه ای                 عاقلان پیداست کز دیوانگان ترسیده اند
 من بدین زنجیر ارزیدم که بستندم پای                کاش می پرسید کس کایشان بچند ارزیده اند
 دوش سنگی چند پنهان کردم م اندر آستین         ای عجب آن سنگها را هم زمن دزدیه اند
 سنگ می دزدند از دیوانه با این عقل و رای          مبحث فهمیدنی ها را چنین فهمیدهاند
 عاقلان با این کیاست عقل دور اندیش را             در ترازوی چو من دیوانه ای سنجیده اند
 من یکی آینه ام کاندر من این دیوانگان               خویشتن را دیده و بر خویشتن خنده اند
 ما نمی پوشیم عیب خویش اما دیگران              عیبها دارند و از ما جمله را پوشیده اند
 ننگها دیدیم اندر دفتر و طومارشان                    دفتر و طومار ما را زان سبب پیچیده اند
 ما سبکساریم از لغزیدن ما را چاره نیست          عاقلان با این گرانسنگی چرا لغزیده اند
 ما سبکساریم از لغزیدن ما را چاره نیست  ......................

داخل پرانتز:حضورت و وجودت بهم آرامش می ده .از همه مهمتر نیرو می ده. وقتی کنارمی بیشتر حس

قدرت می کنم پس ییشتر بهت افتخار می کنم.